Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Rano Forie obudziło pukanie. Rzuciła w drzwi poduszką.
Po chwili zdała sobie sprawę, jaki błąd popełniła. Pozbyła się najwygodniejszej poduchy.
Wsunęła jakąś inną pod głowę.
Znowu pukanie. Coraz mocniejsze pukanie do drzwi.
- Otwieraj! – wrzasnęła. - Bozia rączek nie dała?
Dziesięciolatek otworzył drzwi z miną wściekłego ogra trzymając w ręce czarne futerko.
- Ten twój KOT zapaskudził mi dywan!
Rzucił zwierzaka na łóżko Forie. Kot parsknął na niego po czym podszedł do właścicielki i usiadł obok jej poduszki.
- Ciekawe jakim sposobem znalazł dywan pod tą stertą ubrań w twoim pokoju – powiedziała tylko Forie muskając palcami sierść pupila.
Henry odwrócił się na pięcie i wyszedł trzaskając drzwiami.
Zwierzak prychnął jeszcze raz w stronę drzwi.
- Mądry kociak. Jeszcze będą z ciebie ludzie. – powiedziała Forie z nutą dumy i rozbawienia w głosie.
Nie mogła już zasnąć. Nie potrafiła.
Ciekawiło ją też jakim sposobem kot przedostał się przez zamknięte drzwi.
Dziewczyna zaniosła kota do kuchni i nalała mleka do jego miski. Wypił wszystko.
„Biedaczek, musiał nieźle zgłodnieć przez noc…”
Spojrzała na zegar wiszący na ścianie.
„7:25”
Niedziela.
Mogła jeszcze spać, ale wolała zjeść śniadanie i pójść do Soph.
Sophie wstawała bardzo wcześnie. Miała prywatne lekcje baletu u siebie właściwie co dwa dni.
Forie zajrzała do lodówki i wyciągnęła z niej masło, ser oraz wędlinę w plasterkach. Zamknęła ją i położyła produkty na blacie.
Po chwili zastanowienia znowu otworzyła lodówkę i znalazła w niej kilka pomidorów.
Wyjęła chleb z chlebaka i ukroiła kromkę. Posmarowała masłem, ułożyła ser, szynkę i zabrała się do krojenia pomidora.
W pewnej chwili nóż ześlizgnął się z niego i zbliżał się ku palcom Forie. Dziewczyna nie zdążyła zauważyć co się stało.
Ciemnoczerwona krew spływała po jej palcu.
Odruchowo przycisnęła go do ust. Potem odkręciła kran i pozwoliła wodzie zmywać czerwoną ciecz z jej dłoni.
Zakręciła kran i spojrzała na palec. Nie było na nim nawet zadrapania.
- Łoł… no nieźle. Całkiem, całkiem ta magia.
Forie nigdy nie lubiła skaleczeń, nawet jeśli rana nie była na jej ciele. Nie lubiła ich widoku, więc uznała szybkie zasklepianie się ran za coś bardzo ciekawego.
Jeszcze raz przyjrzała się dłoni.
Ani śladu.
- Ze mnie też chyba będą ludzie. – rzekła patrząc na kota.
Spojrzała na blat. Było na nim trochę krwi. Zabrała się za sprzątanie.
- Chyba daruję sobie dzisiaj śniadanie – powiedziała do siebie. Zabrała ocierającego się o jej nogi kotka i poszła do salonu, gdzie rozłożyła się wygodnie na kanapie. Włączyła telewizor.
Nie leciało nic ciekawego. Wcisnęła jakikolwiek guzik na pilocie.
Atomówki.

Uwielbiała tą kreskówkę. Przypominała jej o dzieciństwie.
Kiedy z koleżankami przekrzykiwały się o to, która jest którą.
Forie była Brawurką – najbardziej agresywną z trzech sióstr.
Sophie była Bajką – uroczą.
Mądrą Bujką była Beth, która kilka lat temu przestała chodzić z nimi do szkoły i zaczęła uczyć się w prywatnej placówce.
Złoczyńcami było najczęściej ich rodzeństwo – Henry, Drake i starsze o parę lat siostry Beth. Trojaczki. Były niemiłe dla Sophie. Forie ich nie lubiła.
Zastanawiała się, czy ktokolwiek je lubił.
Bawili się więc w ósemkę. Wspinali się po drzewach (musieli podsadzać Henry’ego, bo miał dopiero trzy lata), rzucali w siebie kasztanami, budowali zamki z piasku. W piaskownicy również bawili się w kucharzy. Układali z piasku ciasta.
Czasem ich kosztowali, po każdym razie wiedząc, że nie był to najlepszy pomysł.

Forie wróciła do rzeczywistości. Czasem zdarzało jej się wędrować po wspomnieniach. Odrywać się od świata rzeczywistego i być w swoim świecie.
Czarny kiciuś leżał na jej nogach dzieląc się ciepłem z właścicielką.
Do salonu przyszła pani Noece.
- Wcześnie wstałaś. To dobrze. Pomożesz mi w przygotowaniach – powiedziała. – Tylko włóż coś na siebie. – dodała spoglądając na jasnozieloną piżamę córki.
- W przygotowaniach…- powiedziała Forie niezbyt rozumiejąc co jej mama ma na myśli.
- Świątecznych. – powiedziała załamana pani Noece.
- Chwila, chwila… który dzisiaj?
- Dwudziesty drugi grudnia, słoneczko.
„Święta już tak blisko. A po świętach… Hogwart!”
Forie nigdy się tak nie cieszyła z tego, że będzie musiała iść do szkoły.
- Pewnie, że pomogę – powiedziała z uśmiechem. Spojrzała na swój ubiór. – Zaraz wrócę.
Pobiegła do pokoju potykając się kilkakrotnie o stopnie.
Wyciągnęła z szafki jeansy i beżowy golf i szybko założyła ubranie na siebie.
I pobiegła, by pomóc mamie.

Dzień później niewiele zostało do zrobienia.
Forie posprzątała swój pokój i poszła z kotkiem do Soph. Miały dać mu (lub jej) imię. Musiały to w końcu zrobić. Tylko jeszcze nie znały jego płci.
- Nie ma mowy! – powiedziała Forie trzymając zwierzaka. – Ja mu pod ogon zaglądać nie będę.
- To twój kot. – rzekła Sophie na swoją obronę.
- Ty chciałaś być weterynarzem.
- Zmieniłam zdanie.
Do pokoju wszedł Drake.
- Cześć dziewczyny, co robicie?
- Jak na razie to kłócimy się o to, która z nas ma sprawdzić czy ten kot to on, czy ona. – powiedziała Sophie.
Drake posłał im spojrzenie w stylu: „Serio, i o to tyle krzyku?”
- Dajcie go.
Forie delikatnie podała kota chłopakowi, a on odwrócił go tyłem do siebie. Przyjrzał mu się, uścisnął rękę dziewczyny i niczym lekarz na porodówce powiedział:
- Gratulacje. To dziewczynka.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.